j&J wilden een huis

Want ons appartementje in Antwerpen-stad werd wat klein. We zochten een huis met een tuin en een grote werkplaats en/of garage. Want wij hebben veel autootjes waar wij veel aan knutselen (zie ook site Joke en site Jeroen). Er mocht aan het huis ook best veel werk zijn, als het maar binnen ons budget zou passen. En liefst boven de as Antwerpen-Turnhout. Want Jeroen werkt in Nederland en Joke in Antwerpen.

Vele huisjes en huizen passeerden de revue: een leuk oud boerderijtje in de kempen wat helaas midden op een industrieterrein lag, een huis in het Antwerpse met enorme inpandige garage wat helaas onder onze neus verkocht werd, een grappig huis wat helaas een zwembad in de kelder-badkamer-keuken had, een klein boerderijtje met een grote schuur waar ze helaas belachelijk veel geld voor vroegen, enz.

De immomakelaars rond Antwerpen gaven ons al grinnikend te kennen dat wij met ons budgetje onze wensen nooit in vervulling zouden zien gaan, maar zij kennen j&J niet! Na een maand of vier intensief zoeken zagen we op internet enkele advertenties voor een aantal leuke huisjes in de Kempen. Het was een beetje buiten de regio waar we zochten maar qua afstand nog goed te doen. Dus wij maakten een afspraak om een paar van die huizen te zien. Voor het minst interessante huis kregen we als eerste een afspraak. Het zou toch weer niks zijn...

Gevonden!

Bij het eerste huis van de reeks was het raak: toen we de ruime kamers zagen, de enorme zolder, de vele mogelijkheden en de plek in de garage (vier tot vijf auto's) en dat samen met de lage prijs, waren we meteen verkocht. We zagen ook dat het huis nog heel zwaar gerenoveerd moest worden, maar dat was geen probleem.

Aan de ene kant van het huis ligt een braakliggend terrein en aan de andere kant hangt er nog een huisje aan vast, maar dat is zo klein dat je niet eens merkt dat je buren hebt. We hadden geen vocht gezien of zware gebreken, dus wij helemaal blij naar huis gereden met een grote smile: dit was het.

De hele avond hebben wij zitten rekenen en inschatten welke verbouwingen nodig waren en wat die konden kosten. Die denkoefening hadden we al een paar keer eerder gedaan. Zelfs met verbouwingen of renovaties op lange termijn hielden we rekening. Moe maar zeer voldaan kropen we in ons bed: het budget zou haalbaar zijn! De volgende ochtend deden we een bod. Er kwam een redelijk tegenbod en we gingen akkoord.

Helaas pindakaas?

Donderdag zouden we tekenen. Net vóór de koop gingen we nog even langs het gemeentehuis om te horen of de verkopers de waarheid hadden gesproken (ligt het huis wel in woongebied, was er voor die grote garage wel degelijk een bouwvergunning,...). We werden wat bleekjes toen we hoorden dat er op het dat huis nooit bouwvergunningen waren afgeleverd. Slik!

We wilden geen huis met illegale bouwsels, dus wij gingen dat met een klein hartje aan de verkopers vertellen. Wij hadden van de gemeente de bouwbepalingen meegekregen, en gingen met de lintmeter in de hand het terrein voor alle zekerheid opmeten tot aan de garage. Inderdaad: het mocht er niet zo staan, de garage was twee meter te diep, over de hele lengte... Dat was nu net de plek die wij nodig hadden! De verkoper probeerde nog met een tekening die hij had laten goedkeuren door de gemeente, waarop een tuinhuisje stond getekend. Dát mag van de gemeente. Het bouwsel voor onze neus was helaas drie keer die oppervlakte...

Wij gingen zwaar teleurgesteld weer naar huis. Het was nog niet verloren: volgens de bouwtoelatingen mag je nog 7 meter aanbouwen aan het huis en mag er nog een garage van 20m2 in de tuin. Maar... dat kost veel geld en dat was niet meer haalbaar met ons budget. Dus vertelden we de verkopers dat er flink van de prijs af moest, of het feest zou niet doorgaan.

De volgende dag belden de verkopers gelukkig met hangende pootjes op en werd er na even onderhandelen een pak van de prijs gedaan. Die zaterdag werd er alsnog een compromis getekend, alleen het bedrag van de aankoop werd drastisch aangepast. Het was een zenuwslopend weekje. We hadden ondertussen het nodige meetwerk in het huis gedaan, dus tijdens de drie maanden tot verlijden van de akte konden we een gedetailleerd budget opstellen en de werken plannen. Die drie maanden gingen erg traag voorbij.

Nog meer aankoopperikelen

We zouden eind mei op een woensdag gaan tekenen en dan zou het huis eindelijk van ons zijn! We hadden die dag vrij genomen om in de namiddag meteen onze aankoop te gaan onderzoeken en al wat schoon te maken.
We belden de avond voor ondertekening naar onze verkopers (we probeerden hen al een week te bereiken) om te vragen of ze de meterstanden wilden noteren, zodat we dat meteen onderling konden regelen. We vroegen beleefd hoe hun verhuis verlopen was. Antwoordden zij doodleuk dat ze die gepland hadden voor het volgende weekend!

Wij waren razend!!
De volgende ochtend hebben we meteen naar onze notaris gebeld wat we hiermee aan moesten. Het bleek vaker voor te komen en hij raadde ons aan om toch naar het kantoor te komen. Daar stelde hij ons enkele mogelijkheden voor. De beste keuze daaruit was om alsnog te tekenen en een datum in het contract op te nemen dat ze moesten vertrekken.

Als we nu tekenden hadden we de mogelijkheid om de verkopers onmiddellijk manu militari uit ons huis zetten, maar ja hun hele inboedel stond er nog. We zijn ook geen onmensen, we hadden de situatie pas de avond tevoren vernomen en veel konden we er toen ook niet aan veranderen. In het contract werd opgenomen dat ze zondagochtend moesten zijn opgerot. Zoniet mochten we het gerecht inschakelen.

Die verkopers zijn ongelooflijke sufferds. Het leek ons eerder domheid dan onwil. Hoewel... de notaris wees hen op hun grove fout en liet in het contract opnemen dat ze zondagmiddag de sleutel moesten overdragen. Die man antwoordde onmiddellijk: "maandag komt mij beter uit". Mooi niet.

eindelijk!

Zondagmiddag kwamen we een half uurtje te laat aan het huis (mogen wij ook eens te laat zijn?) en ondanks de afspraak van persoonlijke sleuteloverdracht en overname van de nutsvoorzieningen vonden we een briefje: "sleutel licht in de garaag." Ontdekt dat ze zo goed al alles hebben meegenomen, kachels, gasfles voor de geiser, zelfs enkele deurklinken... Ach ja, good riddens. Ontdekt dat ze niets hadden gepoetst (de laatste twee jaar). Ontdekt dat we een vis, een vijvertje en een fonteintje hadden. Een eerste check van het huis gedaan en diverse (schoon)ouders rondgeleid. Een beetje suf terug naar Antwerpen gereden. We hebben een huis!!!

Een ontdekkingsreis

Met goede moed en een auto vol poetsproducten zijn we maandag naar ons huis gereden. De keuken werd een keer of drie gepoetst/ontsmet en we planden hoe we de smerige badkamer en weecee zouden aanpakken. De slaapkamermuren een eerste laagje verf gegeven. De vis extra water gegeven want het vijvertje was eerder een modderplasje. Kokhalzend ontdekt dat de groencontainer nog vol etensafval zat. De vorige eigenaars hadden trouwens een half containerpark aan afval achtergelaten voor ons. Ontdekt dat we wel erg veel huisdieren met zes tot acht poten hadden. Ook ontdekt dat er ooit een muizenprobleempje is geweest. Gelukkig hebben wij een Koekje om dat tegen te gaan (hopen we).

Na een paar dagen ontdekten we dat die mensen hun adres nog niet hadden gewijzigd en hun nieuwe adres absoluut niet wilden melden. Ze belden vanop gsm en we hebben toen afgesproken dat ik hun post aan de poort zou hangen in ruil voor hun handtekening voor de nutsvoorzieningen. Is wel gebeurd maar verder leken ze van de aardbol verdwenen. Op ons adres kwam zelfs een aangetekend schrijven voor hen aan. Return to sender: persoon woont niet op dit adres.

We ontdekten ook dat hun telefoonnummer nog actief was op dit huis. Hardhandig laten uitzetten en een nieuw nummer laten installeren. Jammer dat we dat van dat telefoonnummer niet eerder wisten, anders hadden we het hele weekend op hun kosten geïnternet!

Verhuis

Om twee keer huishuur uit te sparen en liters benzine, hadden we beslist om zo snel mogelijk te verhuizen. Onze huur was netjes tegen eind juni opgezegd. Dan zouden we tijdens de werken gewoon kunnen wonen/kamperen en op die manier veel geld en stress uitsparen. Want elke avond op en neer rijden voor twee uurtjes zet niet veel zoden aan de dijk en zorgt alleen voor oververmoeidheid. Het huis werd in een paar daagjes tijd al flink opgefrist om in te wonen. Tenslotte had er een gezin met 2 kinderen gewoond: het was dan misschien wel smerig, onbewoonbaar was het zeker niet. Op 8 juli 2002 gingen we over.

We hadden een vrachtwagen gehuurd en die volgestouwd met onze spullekes. Vaderlief kwam nog wat helpen en enkele doorweekte zweethanddoeken later was onze inboedel mobiel. Met een vrachtwagentje reden we alles naar de stille kempen, waar onze huisraad voorlopig in de woonkamer werd geladen. Later die dag hebben we nog wat laatste spulletjes opgepikt in Antwerpen, Koekje inclusief.

Die zondag was alles al als normaal: gezellig in het zonnetje naar de bakker en het plaatselijk supermarktje, op het terras in de zon ontbeten. De zus van Jeroen kwam met haar vriend op bezoek en we konden al meteen gastheer/vrouw spelen. Daarna vlogen we er weer in met zijn tweetjes en 's avonds gunden we ons het plezier van wat te tuinieren. De vijver werd ont-algd en er werden waterplantjes ingezet. De vis had het nu ook naar zijn zin.