|
de avonturen van mon ami oscar
|
||
|
Uit het dagboek van amimeel, de Nederlandstalige e-mailgroep over de ami: " Yahoo! Donderdag en vrijdag hebben we hard doorgewerkt om de ami rijdend en keuringswaardig te maken. Na een klein testritje werd alles afgesteld en
opgesteld en werd al het plaatwerk er stevig opgehangen en met klamme
handjes en een brok in mijn keel volgde ik mijn roze schoonheid (voor
het eerst in meer dan een jaar weer in 1 geheel) met de ami8 naar de
keuring. Voor alle veiligheid reed Jeroen en was de 8 volgeladen met
alle gereedschap want de roze deed zijn eerste echte grote testrit. Daar
aangekomen werden alle andere auto's in het keuringsstation meteen in de
steek gelaten en alle keurmeesters stonden rondom de open motorkap. Niet
moeilijk want het motortje lag er wel schandalig glimmend bij... Ook
toen de roze op de brug stond kwam iedereen mee kijken naar het pas
gecoate onderstel. De remleidingen waren belachelijk glimmend gepoetst
en alles was vastgezet met goudverzinkte bouten en het zag er eerlijk
gezegd wel indrukwekkend uit. Het verdikt:
goedgekeurd, zonder opmerkingen en nog veel succes met deze
prachtige bolide mevrouw. Prachtig? En hij is geeneeens gepoetst en de
pasgespoten velgen liggen nog te drogen in de schuur, hij reed nu op
gespikkelde vervangvelgjes..."
40 jaar Ami in Nederland Datzelfde weekend, op 14 september 2001, vond het evenement plaats waar het hele deadline-project om had gedraaid: 40 jaar Ami, en dat werd gevierd op het Stadionplein in Amsterdam, waar in 1961 onze verkeerd-om geruite schoonheid aan het Hollandse volk werd voorgesteld. Zaterdag werd dan ook druk besteed aan het helemaal oppoetsen van de lak en het aluminium. Blinkerdeblink stond hij op de zonnige zondagochtend rijdensklaar. Helaas, helaas, nog geen tweehonderd meter verderop begon die hoogtezon op het dashbord hardnekkig te branden: geen laadstroom... ZUCHT. Terug naar Haler waar de dynamo werd doorgemeten en toen bleek dat hij inderdaad niks gaf, hebben we hem snel even gereviseerd met een stel goeie tweedehands koolborstels (we hebben het allemaal...). Testen: ja, de dynamo deed het weer. Mooi. Nog even bijrijder Wouter oppikken. Jeroen volgde met zijn prachtige ami6 service vitré. Onderweg nog een andere eendrijder opgepikt, Joris, die naast Jeroen mocht plaatsnemen. De zon scheen, de draagbare radio meldde geen nieuwe vliegtuig- of torenrampenrampen en de ami reed heerlijk. Ik hield voorzichtig 80/u aan, gezien de gereviseerde motor nog maar 50 km op de teller had. Niks forceren, dus. 
Het geluk was echter van korte duur. De hemel werd grijs, de sluizen werden opengezet en
filevorming was het trefwoord op de verdere weg naar Amsterdam. We hadden een geïmproviseerde
voltmeter gemonteerd die echter onderweg opeens weer 6 volt aangaf ipv 7,5.
Er werd dus weer niet bijgeladen! Fijn, want in de regen hadden we wel lichten en ruitenwisserrs nodig.
Het gebruik werd wel tot een absoluut minimum beperkt.
Om drie uur kwamen we dan toch aan in Amidam op het stadionplein waar we net op tijd waren voor de
festiviteiten. Een speech van Citroën Nederland en de officiële
voorstelling van de ami6 in 1961 werd nagespeeld, een hapje en een
drankje werd ons aangeboden. Toch ging het feest een beetje aan ons voorbij want wij
waren dringend op zoek naar advies rond ons voltageprobleem. We hadden op de parking
tussen allemaal moois en lekkers (echt mooie ami's) ondertussen een nieuwe spanningsregelaar
gemonteerd maar geen resultaat. Dan maar besloten om het heerlijk uitziende
buffet aan onze neus te laten voorbijgaan want ik wilde voor het donker
thuis zijn, gezien koplampen toch wel veel stroom vreten. Paul De Goede, ook een eendmeler,
reed nog mee en het was zeer gezellig in de roze, die overigens prima
reed, lekker naaimachientje en ik waagde reeds 90-95 te puffen. Een
hihihi-gevoel maakte zich meermaals van mij meester, een ami is echt een zeer
comfortabele auto en rijdt lekker. Onderweg lieten de ruitenwissers het
afweten en de pinklichten ook, gelukkig leidde Jeroen in de service ons
velig door het drukke verkeer. Na een culinaire tussenstop bij de
Macsnac in Best, waar we Joris weer loslieten, stelde Jeroen voor om met de roze te rijden.
Het was ondertussen erg donker en de lampen mochten enkel maar op stadslicht.
Ik reed met de service voor- of achteraan. Net op tijd kwamen we op het laatste amperage aan
in Haler waar de roze netjes werd gestald om te wachten op zijn
laadstroomrevisie.
De slag om de juiste papieren Op 16 oktober viel eindelijk de door mij aangevraagde nummerplaat en inschrijvingsbewijs in mijn bus. Helemaal tevreden maakte ik de wereld bekend dat mijn kenteken voor de roze voortaan EIR 741 zou zijn. Maar helaas, vijf minuten later constateerde ik een fout die het begin zou zijn van een lange lijdensweg... Uit het dagboek van amimeel: 16 oktober 2001: "Nu, Joke stelt haar danspasjes nog even uit want bij de platen werd ook mijn inschrijvingsbewijs geleverd en wat zag ik daar: het chassisnummer klopt niet! Ze hebben het motornummer overgenomen van de oorspronkelijke papieren! En deze fout is al gebeurd in het keuringssation die alle aanvraag-tot-inschrijvingspapieren hebben aangeleverd maar dat hadden we in ons enthousiasme helemaal niet opgemerkt... Wat nu? Ik hoop dat een telefoontje volstaat maar ik vrees dat we dan weer naar de keuring moeten of zo. Dat zal geen probleem zijn, de roze is technisch in perfecte staat, maar ook qua verzekeringen enzo kan ik weer alles gaan annuleren enzo.... grrr, het was weer te gemakkelijk gegaan. Dus voorlopig nog niet de weg op in de roze." 
26 november 2001: "Nu kan ik dus nog steeds niet rondhuppelen met de roze.
Op mijn vrije dag, 2 november, gingen we weer
met de ami naar de keuring in As, waar we drie uur later met een dik pak
documenten, waaronder een nieuwe aanvraag tot inschrijving, een brief
met de uitleg dat de keurmeesters per ongeluk het verkeerde nummer
hadden opgegeven en een vraag tot rechtzetting. Ik was de allereerste
dat dit ooit overkwam. (hmmm, I wonder...)
Alles moest weer de hele mallomolen door: stempeltje plus fiscaal zegel
van mijn verzekeraar en dan het hele pakketje naar het Ministerie.
En nu zat vandaag het hele pakketje na DRIE weken weer in mijn bus met
in begeleidend schrijven een hele vage uitleg van een ministeriaan waar
ik de ballen van snapte. Voor zover ik dan toch begreep was er een vakje
niet ingevuld op de aanvraag, nl. het kenteken van de vorige eigenaar
(België, plaat hoort bij persoon). Zelfs het feit dat de vorige papieren
er allemaal in kopie bijgevoegd waren, kon deze mensen niet aansporen om
een beetje zelfstandig denkwerk te verrichten en dat vakje zelf in te
vullen... Die ene collectieve hersencel mocht zeker niet oververhit
geraken. Ik mag alles opsturen terug naar de keurmeester, hij zal er wel voor zorgen."
7 december 2001: Ik had het nooit kunnen denken dat het nog in orde zou komen,
maar ja hoor: vanochtend zaten de juiste paieren in de bus! Meteen naar de verzekeringsmakelaar
gestapt en de verzekeringen zijn ook in orde! EIR kan veilig de weg onveilig maken (???).
Dus... meer avonturen volgen binnenkort!
| ||